Szymon Ćwikliński

Szymon Ćwikliński, syn Albina i Bożeny. Nie ma co udawać, rodzice kształtują nasze charaktery i rozwijają talenty. Rodzice Szymona skupili się na jego talencie. Jego artystyczna droga rozwinęła się dzięki mojej szkolnej koleżance (uczyłem u zarania mojej szamotulskiej kariery w SP nr 1, „Jedynce”), Hani Szelejak, nauczycielce oswajającej młodych ludzi ze sztuką. Nie lubię sformułowań typu „nauczycielka plastyki”. Dzięki Hani talent Szymona rozwijał się błyskawicznie.

Według wiarygodnych źródeł, Szymon Ćwikliński skupiał się głównie na rysunku. Poznawał także sposoby malowania martwej natury, której podstawowym kontekstem malarskim były winogrona (oddać ich dojrzałość), jabłka (oddać ich czerwień i soczystość), ryby, instrumenty, kwiaty etc. Zainteresowania sztuką Ćwiklińskiego zajmują dość szeroki obszar: rysunek, malarstwo, rzeźba. Fajne jest to, że jego talent wspiera i wspierało wielu utalentowanych artystów. Nie będę ich wymieniał, bo mogę kogoś pominąć. Przypomnę tylko, że Szymon Ćwikliński rocznik 1988 jest uczniem Grzegorza Ratajczyka i Andrzeja Zdanowicza, wykładowców na Wydziale Malarstwa Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu.

Nim w miniony piątek po raz kolejny pojawił się w sali wystawienniczej szamotulskiego muzeum, wystawiał w Poznaniu (Galeria Sztuk Różnych), w Galerii u Jezuitów i co najważniejsze, w 2017 roku w Muzeum – Zamek Górków w Szamotułach prezentował Ćwikliński malarstwo. Zapraszamy do „sprawdzenia”, co Szymon Ćwikliński ma nowego do powiedzenia.

Wag.